BARIŞIN ÇEŞMESİ

bir yıldız çekelim seninle gökyüzünden
adına güzellik diyelim
silahlarımızı atalım
Tophane’nin meyhanesinden
söz verelim dağa taşa uçan martılara
içelim kana kana barışın çeşmesinden

bir yosun çekelim seninle Haliç’ten
adına dostluk diyelim
kılıçları salalım
Gülhane’nin bahçesinden
söz verelim ona şuna buna
içelim kana kana barışın çeşmesinden

bir insan çekelim seninle Boğaziçi’nden
adına insanlık diyelim
kinlerimizi satalım
İstanbul’un yedi tepesinden
söz verelim sağa sola ortaya
içelim kana kana barışın çeşmesinden

YAZMAK AMA NEDEN?

Kalem yazı oldu.Düşünceler,söylemler döküldü kağıda.Kendini anlatabilmekti mesele ,kendini görebilmekti.Ayna kadar gerçekçi değildi kağıt.Kimi zaman renklere bürünür,renkleri seçemezdiniz beyaz kağıtta.Ayna değildi kağıt,kağıtta ayna.

Yine de yazmak gerekiyordu.Her beyine ayna tutmanın imkanı yoktu.Düşünceleri okumaksa henüz mümkün değildi şimdilerde.Ama yazmak gerekiyordu.Kendini ifade edebilmenin başka imkanı da yoktu.Giriş,gelişme,sonuç kalıpları her zaman önemli değildi.Yazandan çok yazılan önemliydi.Böyle söylediler ünlü düşünürler,böyle yazdılar,böyle çizdiler…

Yeryüzünde hiçbir insanın farkında bile olmasa yazmak gerekiyordu.Yazı kimi zaman insandı.İnsanın,medeniyet beşiğinde kendine yer edinişin bir ifadesiydi yazmak.Tabi ki yazmadan önce düşünmek,düşünmeden önce hayal etmek,hayalden öte,hayali de hayal etmek.
Kalıbı yırtarcasına,başka kalıplara girerek yazmak,o kalıpta düşünebilmek,kendi ruhunu benliğini satışa çıkarmadan,ifade edileni kağıtta satabilmek!İnsanlık ve de insanlığını yitirmemiş insanlık adına.
Herkes bir şekilde kendini ifade edebiliyor.Kimileri görsel,kimileri sesli.Kimileri konuşarak,kimileri söyleyerek,kimileri davranış biçimleriyle.
Kendini ifade edebilme;bazen ruhun derinliklerini kağıda dökmekle,bazen hayatın anlamını yalın şekilde ifade edebilmekle,bazen siyaset gözlüğüyle,bazen başka gözlüklerle bakabilmek şeklinde oluyor.
Nereden hangi gözle bakarsanız oradan görürsünüz.Yeter ki durduğunuz yer,baktığınız açı sabit olsun…