ARAYIŞ -1-

Yağmur ıslanmış toprak kokusunu salarken,bedelsiz göğe,
Avuçlarım kanarken,bir yetim yoksunluğunda,
Ağıtlar yakılırken,karartırken bilmediğim,bilmediklerim...

Zamanlar devrişilirken bilinmez mekânlarda,
Dalarken Beyoğlu'nun İstiklal'ine,
Yanarken Eyübün dar kaldırımlı sokaklarında,
Avaza çıktığınca bağırasım gelir de,
İstanbul'u saklamışım yüreğimin yedi tepesinde...

Serseri köpekler yoldaşım bazen,
Gün ağarmadan,ağırlığınca karanlıklarda,
Bir name ki,duyulur nefesinden,en derin neyzenin,
Ağırlığınca yüküm biner,kaldırım taşlarına,ayaklarıma...

Bir nefeste tutmuşum hayatı,
Alacakaranlıklar gölgesinde,
Ve şahittir,durulmuş sularda,çekilen zamanı,
Kendimin olmayan kendi sesimde...

Karanlık bakışları salarcasına,
Ruhumun derinliklerine sarmışken bir yanık Kütahya'nın kokusu...

İnsanlar yığılı taş taş üstüne,ve yırtarcasına ortalığı,
Ve ağıtlar dönüşürken sessiz sedasız aykırıklara,
İlmeğe bağlanmış ince bir zar,
Ve hayat...
Ve hayat...
Ne ekersen,işte o işte kâr..

Atmacaların üşüşmeleri mi desem?
ya da ağzı kan kokan sırtlan mı?
ya da çekip almak zamanı,